Metoda — PN-EN ISO 6946:2017, p. 6.7
Kres górny: R′T = 1 / Σ (fm / RT,m), gdzie RT,m = Rsi + Σj dj/λmj + Rse to opór wycinka m. Kres dolny: R″T = Rsi + Σj Rj + Rse, gdzie 1/Rj = Σm fm/Rmj (λ″j = Σ fm·λmj). Opór całkowity RT = (R′T + R″T)/2, błąd względny e = (R′T − R″T)/(2RT). Pustki powietrzne w warstwie niejednorodnej: opór z tabeli normy, λ = d/Rg.
Wymagania — stan na 22.11.2026
Nowe rozporządzenie w sprawie warunków technicznych nie zostało ogłoszone. Stosuje się Uc(max) z zał. 2 do rozporządzenia MI z 12.04.2002 (t.j. Dz.U. 2022 poz. 1225 ze zm.), kolumna „od 31 grudnia 2020 r.”, w trybie przejściowym art. 102a–102b Prawa budowlanego (Dz.U. 2026 poz. 1161). Projekt nowych WT z 6.08.2026 r. utrzymuje te same wartości dla przegród nieprzezroczystych.
Zakres i ograniczenia
Metoda przybliżona dla warstw z mostkami powtarzalnymi (słupki, krokwie, legary, pustki). Nie obejmuje przypadków, gdy izolację przebija metal (poza łącznikami wg zał. F) — wtedy trzeba obliczeń numerycznych wg PN-EN ISO 10211. Przy dużej różnicy kresów (R′/R″ > 1,5) wynik należy traktować jako orientacyjny. Dla podłóg na gruncie wynik dotyczy samych warstw (pełny U wg PN-EN ISO 13370). Dane z biblioteki ArCADia-TERMOCAD — sprawdź λD wyrobu w deklaracji właściwości użytkowych.